Są rzeczy praktyczne – jak śrubokręt. Są rzeczy piękne – jak tęcza o zachodzie słońca. Ale rzeczy piękne i praktyczne jednocześnie? No cóż, tego już mniej. I tu wchodzą na scenę… kwiaty – całe na różowo, żółto, pomarańczowo i z brokatem (pyłkowym oczywiście).

Spójrzcie tylko na te cuda – każdy kwiat to małe dzieło sztuki. Zagięte płatki jakby wyszły spod rąk najlepszego origamisty, kolory jak z katalogu Pantone, zapachy lepsze niż najdroższe perfumy. Ale ich wygląd to nie jedyny ich atut. Za tym całym pięknem kryje się plan.

Bo kwiat nie tylko wygląda ładnie – on działa. To reklama 5D dla pszczół i trzmieli: „Hej, mam nektar! Wpadnij, zapyl, przekaż dalej!” Dzięki temu życie się toczy, a my mamy miód, jabłka, truskawki i powody do robienia zdjęć w ogrodzie czy parku.

A my, ludzie? Cóż, najwyraźniej coś w tym kwiatowym marketingu działa i na nas. Kiedy nie wiemy, co powiedzieć – wręczamy bukiet. Kiedy chcemy powiedzieć „kocham”, „przepraszam” albo „cieszę się, że jesteś” – też wręczamy bukiet. I choć róże nie potrafią mówić, to zdarza się, że wyrażają więcej niż tysiąc słów.

A to wszystko – dzięki Bogu. To On dał nam nie tylko same kwiaty, ale i oczy, które potrafią dostrzegać ich kolory, nosy, które czują zapachy, i serca, które się przy nich wzruszają.

Kwiaty to trochę jak Boża pocztówka: „Hej, nie zapomnij się ucieszyć. Jest pięknie.” I to nie tylko pięknie – ale i z sensem.