Południowe Chiny. 2 października.

Wielka logistyka

Ostatnie 42 kilometry, pożegnanie z Błyskawicą, wielka operacja logistyczna przez pociąg, Guangzhou i Doha. Pozostaje pytanie: Jak te 650 kilometrach przez południowe Chiny najważniejsze zmienią mnie i moje spojrzenie na świat?

Za darmo Sport Adventure i Kamil pieniędzy od nas nie dostają.

Przez większość wyprawy widzimy przede wszystkim efekt ich pracy. Rowery czekają. Hotele są zarezerwowane. Jedzenie pojawia się na stołach. Charles wie, gdzie skręcić. Ołł przyjeżdża Zielonym Smokiem wtedy, kiedy jest potrzebny. My mamy tylko wstać, zjeść śniadanie, założyć kask i pedałować.

Dopiero w takim dniu jak dzisiaj zaczynam naprawdę widzieć, ile elementów trzeba ze sobą poskładać, żeby kilkunastu ludzi z rowerami, walizkami i tysiącami drobiazgów przemieścić przez pół południowych Chin, wsadzić do pociągu, dowieźć na lotnisko i jeszcze zrobić to wszystko na czas.

Ale zanim rozpocznie się Wielka Akcja Logistyczna, mamy jeszcze jedną rzecz do zrobienia.

Pojeździć.

Ostatnie 42 kilometry

Ostatni poranek w Yangshuo.

Chińskie święto rozkręciło się już na dobre. Od 1 października trwa tygodniowa przerwa związana ze Świętem Narodowym, więc Chińczycy robią dokładnie to, co ludzie na całym świecie robią podczas długiego wolnego — ruszają w podróż. China Government Website

I naprawdę to widać.

Na ulicach jest morze ludzi.

Skutery z jedną osobą.

Z dwiema.

Z trzema.

Czasem mam wrażenie, że zaraz zobaczę czteroosobową rodzinę, psa i lodówkę jadących jednym pojazdem i nawet specjalnie mnie to już nie zdziwi.

Są tuk-tuki wiozące produkty na targ, samochody wypchane rodzinami i ludzie jadący we wszystkie możliwe strony.

Najbardziej sympatyczne jest jednak coś innego.

Machają do nas.

Dzieci, ale nie tylko. Dorośli opuszczają szyby w samochodach, wołają:

— Hello!

i machają z uśmiechem.

My oczywiście machamy im.

Po kilkunastu dniach rozumiem już, że ciekawość działa tutaj w obie strony. Dla nas oni są częścią egzotycznych Chin. Dla nich grupka Europejczyków w kaskach, pedałująca przez ich miasteczka i wsie, też najwyraźniej nie jest widokiem zupełnie codziennym.

To fair.

My robimy zdjęcia im.

Oni robią zdjęcia nam.

Projekt: wywiady

Od kilku dni realizuję też kolejny mój mały projekt.

Nagrywam uczestników wyprawy.

Każdy ma odpowiedzieć przed kamerą na jedno z trzech pytań dotyczących naszej podróży. Pomysł wydaje mi się świetny.

Moi współtowarzysze mają w tej sprawie trochę inne zdanie.

Zaczynają mnie unikać.

Widzą Mireckiego z telefonem i nagle przypominają sobie, że muszą sprawdzić ciśnienie w oponach, poprawić bidon albo pilnie porozmawiać z Charlesem.

Ale kilku udaje mi się złapać.

Z Rafałem wychodzi szczególnie dobrze. Świetnie odpowiada, naturalnie, ciekawie, pełne zwycięstwo reporterskie.

Po czym patrzę na ekran.

Nie nacisnąłem nagrywania.

Pięknie.

— Rafał…

Patrzy na mnie.

— Jeszcze raz.

Na szczęście mamy z tego więcej śmiechu niż złości.

Rzeka Smoka tylko na chwilę

Charles wyprowadza nas z Yangshuo.

Niestety tym razem wybiera zwykłą drogę samochodową, więc przez Yulong River, Rzekę Smoka, tylko przejeżdżamy. Nie jedziemy ścieżkami wzdłuż jej brzegów, które kilka dni wcześniej pokazał mi Robert.

Szkoda.

Tamte ścieżki były jednym z moich ulubionych fragmentów całej wyprawy.

Ale dobrze, że już je znam.

Dzisiejsza trasa ma inny charakter. Jedziemy coraz dalej od rzeki i krasowe góry zaczynają powoli znikać. Widoki nie są już tak spektakularne jak przez ostatnie dni.

Człowiek szybko się rozpieszcza.

Jeszcze dwa tygodnie temu widok zwykłej chińskiej wioski byłby dla mnie fotograficzną sensacją.

Teraz marudzę:

— Eee… dzisiaj tych gór trochę mało.

Chiny od mniej pocztówkowej strony

Zatrzymujemy się w niewielkim miasteczku.

I tutaj dostajemy jeszcze jeden obraz Chin — zdecydowanie mniej pocztówkowy.

Cały rynek został wcześniej zburzony. Zostały stosy gruzu, cegieł i fragmentów konstrukcji. Pomiędzy nimi kręcą się starsi ludzie, którzy przebierają rumowisko i wybierają wszystko, co może mieć jeszcze jakąś wartość.

Cegły.

Kawałki materiałów budowlanych.

Rzeczy, które można wykorzystać ponownie.

Wygląda to trochę postapokaliptycznie.

Tuż obok normalnie funkcjonuje mały targ.

Jest nawet stoisko ze świeżym mięsem.

„Świeżym” bardzo dosłownie.

BHP najwyraźniej ma tutaj trochę inną definicję niż ta, którą znamy z Europy.

Jedziemy dalej.

Dopiero na najwyższym punkcie naszej dzisiejszej trasy krasowe góry pojawiają się znowu w oddali.

Jakby Chiny chciały nam je jeszcze raz pokazać na pożegnanie.

642,5

Po 42 kilometrach dojeżdżamy do miejsca, gdzie czeka na nas autokar.

Koniec.

Naprawdę koniec.

Patrzę na wyświetlacz Błyskawicy.

642,5 kilometra.

Tyle razem przejechaliśmy.

Prawie 650 kilometrów południowych Chin.

Patrzę na rower trochę inaczej niż pierwszego dnia.

Wtedy był obcą maszyną, którą dostałem do dyspozycji.

Teraz jest Błyskawicą.

Zgraliśmy się praktycznie od pierwszego kilometra. Woziła mnie pod górę, pozwalała szaleć na zjazdach, przeciskała się przez chińskie wsie, woziła mnie nad Yulong i cierpliwie znosiła wszystkie moje pomysły.

Nawet siodełko okazało się dobre, co przy takim dystansie nie jest sprawą drugorzędną.

Zostawiam ją.

Trochę szkoda.

Poklepuję rower po ramie jak konia po dobrej wyprawie.

Niech służy kolejnym wędrowcom.

Operacja „Powrót”

Od tej chwili zaczyna się prawdziwa logistyka.

To, co wydarzy się przez następne kilkanaście godzin, ma mniej więcej tyle etapów, że spokojnie można byłoby rozpisać je na sztabowej mapie.

Najpierw hotel.

Potem kąpiel.

Pakowanie.

Lunch.

Autokar.

Dworzec kolejowy.

Pociąg.

Guangzhou.

Drugi autokar.

Lotnisko.

Check-in.

Kontrola.

Samolot.

Doha.

Drugi samolot.

Warszawa.

Brakuje tylko desantu morskiego i wsparcia lotniczego.

Godzina

Wracamy więc szybko do hotelu.

„Szybko” jest jednak pojęciem względnym.

Stoimy w korku.

Obok nas rowery i skutery przesuwają się do przodu z łatwością, a my siedzimy w autobusie i patrzymy na zegarek.

Po dotarciu do hotelu mamy niecałą godzinę na ostatni prysznic i przepakowanie wszystkiego.

Ja mam luksus.

Robert wyjechał wcześniej, więc pokój należy już tylko do mnie.

Mogę rozłożyć walizkę.

Przepakować rzeczy.

Sprawdzić, czy czegoś nie zostawiam.

Jeszcze raz sprawdzić.

I jeszcze raz.

Ci, którzy nadal mają współlokatorów, muszą wykonywać podobną operację równolegle, omijając się pomiędzy walizkami, mokrymi ręcznikami i stertami ubrań.

Chiny nie chcą nas wypuścić

Charles znajduje nam miejsce na ostatni lunch.

Tuż obok hotelu.

Mamy własny, przytulny pokój.

I są one.

Nasze okrągłe stoły.

Po kilkunastu dniach przyzwyczaiłem się do tych wielkich obrotowych blatów tak bardzo, że zaczynam uważać nieruchomy stół za niedopracowany wynalazek.

Pojawiają się kolejne dania.

I kolejne.

Jedzenie jest doskonałe.

Naprawdę.

Jakby Chiny postanowiły zagrać ostatnią kartą:

— Na pewno chcecie wyjeżdżać? Spójrzcie tylko na to.

Próbujemy nowych rzeczy, których nazw nawet nie znamy. Standardowo rozpoczyna się dochodzenie dotyczące składu potraw.

— To jest mięso?

— Chyba nie.

— A to?

— Może.

Sprawa jest szczególnie ważna dla naszego Vegetarian Club, czyli Iwony, Antoniego i Pawła.

Jedzenie znika.

Stół się kręci.

Rozmawiamy.

Trochę już inaczej niż na pierwszej kolacji.

Wtedy właściwie się nie znaliśmy.

Teraz mamy za sobą prawie 650 kilometrów wspólnej drogi.

Korek

Ładujemy walizki i ruszamy na dworzec.

I wtedy wjeżdżamy w korek.

Ale nie taki zwykły.

Droga stoi w obu kierunkach.

Samochody.

Autokary.

Skutery przeciskające się każdą możliwą szczeliną.

My stoimy.

Minuty lecą.

Telefony wychodzą z kieszeni.

Ktoś odpala Amap.

Sprawdzamy odległość.

Patrzymy na czas.

Nie wygląda to dobrze.

Jeżeli mamy dojechać do Guilin, to możemy mieć problem.

Pociąg nie będzie na nas czekał.

Przez chwilę robi się nerwowo.

Ale nasi organizatorzy mają asa.

Nie jedziemy do Guilin.

Jedziemy na Yangshuo Railway Station.

Nazwa jest zresztą trochę przewrotna, bo stacja wcale nie leży w samym Yangshuo. Znajduje się przy Xingping, na trasie szybkiej kolei prowadzącej w stronę Guangzhou. Travel China Guide

I teraz wszystko zaczyna mieć sens.

W pewnym momencie skręcamy w prawo.

Korek zostaje za nami.

Jedziemy przez mniejsze miejscowości.

Tempo rośnie.

Napięcie spada.

Logistyka 1.

Chaos 0.

Charles przechodzi w tryb wojskowy

Docieramy na stację z całkiem rozsądnym zapasem czasu.

Ale Charles nie zamierza sprawdzać, jak duży jest ten zapas.

Uruchamia tryb:

wszyscy za mną.

Nie ma chodzenia po kawę.

Nie ma oglądania sklepików.

Nie ma filozofowania.

Walizka.

Grupa.

Idziemy.

Dworzec jest ogromny.

Oczywiście.

Jesteśmy przecież w Chinach.

Przez ostatnie kilkanaście dni nauczyłem się, że jeśli coś może być duże, Chińczycy chętnie zrobią to jeszcze trochę większe.

Przechodzimy kontrolę bezpieczeństwa przypominającą lotnisko. Bagaże jadą przez skaner, my przechodzimy przez kontrolę.

To kolejna rzecz, do której nie jestem przyzwyczajony na dworcu kolejowym.

Potem czekamy.

Pocisk na szynach

W pewnym momencie przez stację przelatuje pociąg dużych prędkości.

„Przejeżdża” to właściwie złe słowo.

On pojawia się.

Słyszymy dźwięk, widzimy charakterystyczny długi, aerodynamiczny nos i chwilę później pociągu już nie ma.

Robi wrażenie.

Kilkaset ton stali przemyka przez stację z taką lekkością, jakby ktoś przesunął palcem model kolejki po stole.

Nasz pociąg pojawia się znacznie spokojniej.

Znajdujemy wagon.

Miejsca.

Siadamy.

Wygodnie.

Duże fotele.

Sporo przestrzeni na nogi.

Ogromne okna.

Wreszcie można przestać pilnować godziny.

Jedziemy.

Magic kontra Mirecki

Siedzę obok Magic.

To oczywiście błąd z jej strony.

Bo skoro obok mnie siedzi psycholożka, to natychmiast w mojej głowie otwiera się lista pytań.

— A jak psychologia tłumaczy…?

— A co sądzisz o…?

— A czy są badania dotyczące…?

Magic odpowiada.

Ja pytam dalej.

Po jakimś czasie zauważam, że jej oczy zaczynają się zamykać.

To może oznaczać dwie rzeczy.

Albo jest bardzo zmęczona.

Albo moje pytania działają lepiej niż melatonina.

Mirecki.

Czasem naprawdę nie znasz umiaru.

Pozwalam jej spać.

Za oknem przemykają Chiny.

Ołł!

Dojeżdżamy do Guangzhou.

Wysiadamy.

Walizki.

Grupa.

I wtedy czeka na nas bardzo miła niespodzianka.

Ołł.

I Zielony Smok.

Naprawdę się cieszymy.

Ołł nie mówi po angielsku, my nie mówimy po chińsku, a jednak przez te wszystkie dni zdążyliśmy go bardzo polubić.

Zawsze uśmiechnięty.

Zawsze gotowy pomóc.

Łapał nasze walizki.

Pakował je.

Robił nam zdjęcia.

I pamiętam szczególnie jeden obraz: stoi gdzieś przy drodze z butelkami wody i macha do nas, żebyśmy się zatrzymali i napili.

Mały gest.

A został mi w pamięci.

Teraz znowu wrzuca nasze walizki do luku.

Jak dawniej.

Jeszcze jeden przejazd Zielonym Smokiem.

Ostatni.

Czternaście milionów

Jedziemy przez Guangzhou na lotnisko.

Podróż trwa około godziny i piętnastu minut.

Jedziemy sporą część czasu autostradą, miejscami około stu kilometrów na godzinę.

A miasto…

się nie kończy.

Budynki.

Drogi.

Węzły.

Osiedla.

Kolejne wieżowce.

Jeszcze jedna dzielnica.

Jeszcze jedna.

I następna.

To miasto jest OLBRZYMIE.

Co ciekawe, pewne miejsca już rozpoznaję.

Nasz pierwszy hotel.

Siedzibę linii lotniczych.

Fragmenty ulic.

Byłem tutaj tylko przez kilka godzin na początku wyprawy, a jednak mózg zachował obrazy.

Pewnie dlatego, że wszystko wtedy było nowe.

Pierwsze Chiny.

Pierwszy wieczór.

Pierwsze wrażenia.

Teraz oglądam je ponownie.

Tylko ja jestem już trochę inny.

Baterie

Na lotnisku jesteśmy na czas.

Charles zostaje z nami praktycznie do końca. Nie żegna się po prostu przed terminalem i nie odjeżdża.

Pilnuje.

Sprawdza.

Pomaga.

Czeka, aż przejdziemy check-in.

I dobrze, bo oczywiście nie wszystko może pójść idealnie.

Mnie i kilka innych osób proszą na bok.

Coś znaleziono w walizkach.

Niedobrze.

Przez chwilę zaczyna się nerwowe zastanawianie:

Co?

Dlaczego?

Okazuje się, że chodzi o baterie.

Trzeba przepakować część rzeczy i uporządkować sytuację.

Trwa to chwilę i poziom stresu rośnie, bo na lotnisku zegar zawsze chodzi jakoś szybciej.

Chińska obsługa zachowuje się jednak bardzo profesjonalnie.

Konkretnie.

Spokojnie.

Uprzejmie.

Problem rozwiązany.

Możemy lecieć.

Doha

Wracamy dokładnie tak samo, jak przylecieliśmy.

Qatar Airways.

Guangzhou – Doha.

Potem Doha – Warszawa.

Dwa długie loty, każdy ponad sześć godzin w powietrzu, a pomiędzy nimi czekanie.

Tym razem lotnisko w Doha nie jest już egzotycznym początkiem podróży.

Jest przystankiem w drodze do domu.

Nadal robi jednak wrażenie.

Lubię szczególnie ten ogromny ogród pod dachem. Drzewa, palmy i gęsta roślinność rosną pośród szkła, stali, sklepów i elektronicznych ekranów.

Przechadzamy się.

Oglądamy sklepy.

Kupujemy niewiele.

Ceny są kosmiczne.

Chyba naprawdę skończyły się czasy, kiedy zakupy na lotnisku oznaczały okazję.

Teraz okazją jest raczej wyjście ze sklepu bez użycia karty.

Energia: zero

Widać po nas zmęczenie.

Rozmowy nie kleją się już tak jak kilka dni wcześniej. Każdy próbuje znaleźć wygodne miejsce, oprzeć głowę, zamknąć oczy choć na dziesięć minut.

Sen jednak nie zawsze przychodzi.

Organizm nie wie już, która jest godzina, gdzie jesteśmy i dlaczego znowu siedzimy.

Samolot trochę pomaga.

Qatar pozwala zamawiać drinki.

Mirecki korzysta z tej możliwości.

Humor natychmiast się poprawia.

Trzeba tylko zachować rozsądek, bo liczba drinków w teorii może być bardzo duża, ale liczba toalet w samolocie pozostaje boleśnie skończona.

Ekonomia podaży i popytu.

Warszawa

W końcu samolot zaczyna schodzić.

Patrzę przez okno.

Polska.

Naprawdę.

Lądujemy w Warszawie.

Słońce.

Około dwudziestu stopni.

Przyjemnie ciepło.

I nagle wszystkie rozmowy zaczynają dotyczyć już nie Chin, ale ostatniego odcinka podróży.

Kto ma ile do domu?

Kto jedzie pociągiem?

Kto samochodem?

Tylko pięć osób jest z Warszawy. Dla większości wyprawa jeszcze się więc nie skończyła.

Czeka ich kolejna godzina.

Dwie.

Czasem więcej.

Rozchodzimy się.

Trochę dziwnie.

Przez kilkanaście dni byliśmy praktycznie cały czas razem. Śniadania. Rowery. Autobus. Lunch. Kolacje. Hotele. Rozmowy. Żarty.

A teraz każdy bierze swoją walizkę i idzie w inną stronę.

Jestem w domu

Po mnie przyjeżdżają Ania i Mateusz.

Widzę ich.

I wtedy naprawdę czuję, że podróż się skończyła.

Nie wtedy, gdy oddałem Błyskawicę.

Nie w pociągu.

Nie na lotnisku w Guangzhou.

Nie w Doha.

Dopiero tutaj.

Warszawa.

Ania.

Mateusz.

Dom.

Przejechałem 642,5 kilometra na rowerze przez południowe Chiny. Widziałem rzeki wijące się między krasowymi górami, plantacje herbaty, pola ryżowe, wielkie miasta i maleńkie wioski. Jadłem rzeczy, których nazw nadal nie znam, kąpałem się w Rzece Smoka, fotografowałem ludzi, miejsca i tysiące drobnych scen z codziennego życia.

Poznałem też grupę ludzi, którzy jeszcze kilkanaście dni wcześniej byli dla mnie jedynie imionami na WhatsAppie.

Teraz mam z nimi prawie 650 kilometrów wspólnej historii.

Pewnie dopiero za jakiś czas zrozumiem, które obrazy i chwile zostaną ze mną najdłużej. Na razie wszystko jest jeszcze zbyt świeże. Za dużo zdjęć, emocji, rozmów, smaków i krajobrazów kłębi mi się w głowie jednocześnie.

Wiem jednak jedno.

Kiedy pierwszego dnia usiadłem na trzydziestym dziewiątym piętrze hotelu w Guangzhou i patrzyłem na miasto, napisałem:

Jestem w Chinach.

Dzisiaj mogę napisać coś równie prostego.

Jestem w domu.

I bardzo się z tego cieszę.

Relive z trasy

Jest też krótka relacja video z trasy z aplikacji Relive.